Dzień dobry, nazywam się Marcin Lis i zapraszam do wysłuchania kolejnego odcinka podcastu What the Fox says.
Dzisiejszy odcinek będzie kosmiczny.
Na początek stary, dobry, kosmiczny teleskop Jamesa Webba.
Kosmiczny teleskop Jamesa Webba po raz kolejny zmusza astronomów do zrewidowania swojej wiedzy.
Konkretnie odkryto parę planetarnych gigantów będących w Układzie, który według dotychczasowej wiedzy i modeli fizycznych w ogóle nie powinien powstać.
Odkrycie to dotyczy Układu Podwójnego Gwiazd WL20, znajdującego się, powiedzmy, relatywnie w skali kosmicznej bliskim nam regionie formowania się gwiazd w gwiazdozbiorze Wężownika.
To jest mniej więcej 400 lat świetlnych od Ziemi.
To, co początkowo uważano za pojedynczą gwiazdę, dzięki niezwykłej rozdzielczości instrumentu MIRI na pokładzie kosmicznego teleskopu, okazało się parą młodych gwiazd, z których każda otoczona jest własnym dyskiem protoplanetarnym.
Kluczowym elementem tego odkrycia jest obecność dwóch gazowych olbrzymów krążących wokół tych gwiazd w warunkach, które przeczą klasycznym teoriom powstawania planet.
Zgodnie z tradycyjnymi modelami, formowanie się tak masywnych obiektów w tak młodym systemie i w tak bliskiej odległości od gwiazd macierzystych jest procesem niezwykle trudnym do wyjaśnienia.
Normalnie gazowe olbrzymiu potrzebują milionów lat na zgromadzenie odpowiedniej masy gazu.
Tymczasem układ WL-20 jest na tyle młody, że proces ten musiałby zajść błyskawicznie lub według zupełnie innego, nieznanego astronomom mechanizmu.
Dane zebrane przez teleskop sugerują, że mamy do czynienia z niezwykle rzadką konfiguracją, gdzie siły grawitacyjne obu gwiazd wpływają na dynamikę dysków pyłowych, potencjalnie przyspieszając zapadanie się materii i tworzenie planet.
Badania te rzucają nowe światło na stabilność orbit w układach wielokrotnych, pokazując, że planety mogą przetrwać i rozwijać się nawet w tak chaotycznym i grawitacyjnie niestabilnym środowisku.
Dodatkowo uzupełniono te obserwacje danymi z radioskopu ALMA, co pozwoliło potwierdzić wiek układu i strukturę pyłową otaczającą obie gwiazdy.
To połączenie technologii podczerwonej teleskopu Webba i radiowej Almy pokazało, że dyski te są niezwykle małe i gęste, co jeszcze bardziej komplikuje zrozumienie tego, jak te ogromne planety mogły z nich wyewoluować.
Naukowcy spekulują teraz, czy obecność planet w układach podwójnych nie jest zjawiskiem znacznie powszechniejszym niż do tej pory sądzono.
A możliwe jest nawet, że modele ewolucji układów gwiezdnych wymagają aktualizacji w zakresie tempa i wydajności formowania się materii.
Tak więc odkrycie przy WL20 to nie tylko ciekawostka astronomiczna, ale, a może przede wszystkim, dowód na to, że Wszechświat posiada mechanizmy tworzenia światów, których skali i złożoności dopiero zaczynamy się domyślać i które możemy poznawać dzięki nowej generacji instrumentów badawczych.
Każda kolejna analiza tego systemu dostarcza dowodów na to, że granica między tym, co możliwe, a tym, co teoretycznie wykluczone jest w astrofizyce bardzo płynna i silnie uzależniona od narzędzi, jakimi dysponujemy do obserwacji, zwłaszcza tych najdalszych zakątków naszej galaktyki.
A skoro już tak mówimy o kosmosie.
Astronomowie właśnie odkryli brakujące ogniwo w ewolucji kosmosu, znajdując rozwiązanie zagadki, jak w młodym wszechświecie mogły powstać czarne dziury o masach miliardy razy większych od Słońca.
To odkrycie rzuca zupełnie nowe światło na procesy formowania się tzw. czarnych dziur o masie pośredniej, które dotąd pozostawały jedynie teoretycznym konceptem.
Przez lata naukowcy zmagali się z paradoksem czasu, ponieważ klasyczne modele zakładały, że czarne dziury rosną powoli poprzez pochłanianie materii, co oznaczałoby, że giganty obserwowane zaledwie miliard lat po Wielkim Wybuchu po prostu nie miały prawa istnieć, ponieważ nie miały wystarczająco drzacu.
Najnowsze dane pochodzące z obserwatorium takich jak teleskop Jamesa Webba oraz zaawansowanych symulacji komputerowych wskazują jednak na istnienie mechanizmu bezpośredniego zapadania się ogromnych obłoków gazu, co pozwala pominąć standardowy etap życia gwiazdy.
W tym scenariuszu pierwotne chmury wodoru i halu zamiast dzielić się na mniejsze fragmenty tworzące Słońca zapadają się grawitacyjnie w jedną potężną strukturę, która staje się zarodkiem supermasywnej czarnej dziury.
Kluczowym czynnikiem w tym procesie jest obecność
intensywnego promieniowania ultrafioletowego z sąsiednich galaktyk, które sterylizuje te obłoki gazu, zapobiegając formowaniu się gwiazd i pozwalając materii skupić się w jednym punkcie.
Tak powstałe obiekty nazywane nasionami czarnych dziur mogą mieć masę od 10 do 100 tysięcy razy większą od naszego Słońca już w momencie swoich narodzin.
To daje im ogromną przewagę startową i wyjaśnia, dlaczego są w stanie osiągnąć monstrualne rozmiary w tak krótkim, oczywiście w skali kosmicznej, czasie.
Badania te potwierdzają, że wczesny wszechświat był miejscem znacznie bardziej dynamicznym i gwałtownym niż wcześniej przypuszczano, a procesy tworzenia struktur galaktycznych były ściśle powiązane z narodzinami tych grawitacyjnych potworów.
Zrozumienie natury czarnych dziur o masie pośredniej wypełnia też krytyczną lukę w naszej wiedzy o powstawaniu obiektów kosmicznych, łącząc małe czarne dziury powstałe z zapadniętych gwiazd z gigantami rezydującymi w centrach niemal wszystkich galaktyk.
Co więcej, te odkrycia sugerują, że nasiona czarnych dziur mogły powstawać kaskadowo wzdłuż kosmicznej sieci, co determinowało późniejszy kształt i rozmieszczenie materii we Wszechświecie.
Analiza ta nie tylko rozwiązuje problem tempa wzrostu kwazarów, ale również otwiera nowy rozdział w astrofizyce obserwacyjnej, wskazując czego dokładnie powinniśmy szukać w najdalszych, czyli tak naprawdę dla nas najstarszych rejonach widzialnego nieba.
Dzięki połączeniu danych z fal grawitacyjnych oraz obserwacji w podczerwieni, ludzkość po raz pierwszy zyskuje narzędzia do bezpośredniego śledzenia narodzin tych obiektów, co może ostatecznie potwierdzić teorię bezpośredniego zapadania się materii.
Skala takich zjawisk jest trudna do wyobrażenia, jednak to właśnie takie ekstremalne procesy położyły fundament pod architekturę Wszechświata, w którym dzisiaj żyjemy.
A każda nowa obserwacja przybliża nas do pełnego zrozumienia mechanizmu, który przekształca rzadki gaz w grawitacyjną osobliwość o masie całych galaktyk.
Ale kosmos dla ludzkości to nie tylko obserwacje.
Kosmos to jest coś, co chcemy zwiedzić, poznać bezpośrednio.
Być może nawet skolonizować kiedyś.
Żeby jednak to zrobić, musimy być w stanie latać w kosmosie.
I to latać szybciej, dalej, wydajniej niż teraz.
Czy jest to możliwe?
No cóż, niedawno uczyniono kolejny krok w tym kierunku.
Wyobraźcie sobie statek kosmiczny, który zamiast ton chemicznego paliwa, tak jak to teraz jest, wykorzystuje potężne strumienie plazmy.
Dzięki temu można by skrócić podróż na Marsa do zaledwie kilku miesięcy.
Brzmi jak science fiction?
Troszeczkę tak, ale dzięki testom napędu Hala o rekordowej mocy, które NASA przeprowadziła w Glenn Research Center, może to niedługo stać się rzeczywistością.
Inżynierowie z powodzeniem uruchomili system AEPS, czyli Advanced Electric Propulsion System, który osiągnął moc 12 kW, co czyni go najpotężniejszym napędem tego typu na świecie.
Kluczem do zrozumienia tego przełomu jest wydajność silnika.
Chodzi o to, że silniki plozmowe wykorzystują energię elektryczną do przyspieszania jonów ksenonu do ogromnych prędkości, co pozwala na uzyskanie znacznie większego ciągu przy minimalnym zużycie masy paliwa w porównaniu do tradycyjnych rakiet.
System taki nie tylko zwiększa zasięg misji, ale, a może przede wszystkim, umożliwia bezpieczniejszy transport ładunków i załogi na dalekie odległości, co jest kluczowe dla powodzenia programu Artemis oraz przyszłej eksploracji Marsa.
I być może czegoś więcej, ale na razie póki co nic więcej nie jest planowane.
Wiemy jak jest.
Podczas gdy NASA doskonali napęd, na powierzchni Księżyca przygotowywany jest inny,
system całkiem niezbędny ludzkiej obecności w kosmosie.
Chodzi o zaawansowany system lądowników opracowany przez firmę Blue Origin.
Firma Blue Origin pomyślnie zaliczyła krytyczny test krytoniczny dla swojego lądownika Blue Moon, udowadniając, że potrafi zarządzać ekstremalnie niskimi temperaturami ciekłego wodoru i tlenu w warunkach kosmicznych.
Wyzwaniem w przypadku misji księżycowych jest nie tyle samo dotarcie na orbitę Księżyca, ale przetrwanie nocy księżycowej oraz długotrwałe przechowywanie paliwa, które w przeciwnym razie wyparowałoby w ugnieniu oka.
Inżynierowie Blue Origin zastosowali innowacyjne technologie izolacyjne i systemy chłodzenia aktywnego, które pozwalają utrzymać paliwo w stanie ciekłym przez wiele dni, co bezpośrednio przekłada się na możliwość precyzyjnego lądowania
i ustawiania ciężkich ładunków niezbędnych do budowy stałej bazy księżycowej.
Połączenie tych dwóch technologii daje nam
Obraz takiej przyszłej eksploracji kosmosu, gdzie wydajne silniki plazmowe będą pełnić rolę takich międzyplanetarnych przewoźników, holowników powiedziałbym, a zaawansowane lądowniki staną się takimi promami transportowymi pomiędzy orbitą, czy to Księżyca, czy planety, a powierzchnią właśnie takiego ciała niebieskiego.
Sukces testów AEPS oznacza, że jesteśmy w stanie budować systemy napędowe o żywotności liczonej w dziesiątkach tysięcy godzin.
A to jest niezbędne dla misji, które mają trwać lata.
Jednocześnie systemy kriogeniczne Blue Origin dają możliwość, że po dotarciu na miejsce, na przykład na Marsa, astronauci będą dysponować paliwem potrzebnym do powrotu lub dalszych operacji na miejscu.
Cały proces tych testów oraz certyfikacji Blue Origin odbywa się pod ścisłym nadzorem NASA, co gwarantuje, że każde z rozwiązania spełnia rygorystyczne normy bezpieczeństwa wymagane przy załogowych lotach kosmicznych.
Więc można powiedzieć, że jesteśmy świadkami momentu, w którym teoretyczne modele fizyczne zmieniają się w gotowe do użycia komponenty, gotowe do opuszczenia ziemskiej atmosfery.
Te postępy technologiczne nie tylko przybliżają nas do ponownego postawienia stopy człowieka na Księżycu, ale tworzą też taką bazę pod infrastrukturę transportową, bez której stała obecność człowieka poza Ziemią byłaby niemożliwa.
Każdy kilowat mocy w silniku plazmowym czy każda godzina utrzymania niskiej temperatury w zbiornikach lądownika to takie realne kroki ku nowej erze, w której kosmos przestaje być jednie celem takich krótkich wypraw, a staje się obszarem nowej ludzkiej aktywności.
Pokazuje to też, że bariery technologiczne, które ograniczały ludzkość przez dekady, właśnie zostają albo za chwilę będą przełamane.
Z czym kojarzy się nam kosmos, jeżeli myślimy o kosmosie i technologii?
Oczywiście ze Starlinkiem.
Można powiedzieć, że świat przyzwyczaił się do dominacji Starlinka na niskiej orbicie okołoziemskiej.
Ale nie wszyscy się z tym pogodzili.
Na przykład Rosja intensyfikuje pracę nad własną, suwerenną odpowiedzią na technologię Elona Muska.
Projekt o nazwie Razvet, rozwijany przez prywatną firmę, przestał być jedynie teoretycznym konceptem i stał się realnym elementem wyścigu o kosmiczną infrastrukturę telekomunikacyjną.
Kluczowym momentem był marzec tego roku, kiedy to z kosmodromu Plesieck wystrzelono pierwszą operacyjną partię 16 satelitów.
Wydarzenie to zostało oficjalnie określone jako przejście z fazy eksperymentalnej do etapu budowy właściwej usługi telekomunikacyjnej.
Jak mówiłem, projekt prowadzony jest przez prywatną firmę, aczkolwiek w Rosji tutaj można się zastanawiać na ile ta prywatna firma nie jest powiązana z rządem.
Ale okej.
Nazwa firmy to Biuro 1440 i nawet nazwa firmy nie jest przypadkowa.
Nawiązuje ona do liczby okrążeń, jakie wykonał Sputnik 1, pierwszy sztuczny satelita Ziemi.
Ma podkreślać mocarstwowe ambicje projektu.
Inicjatywa ta jest w Rosji postrzegana jako krytyczny krok w stronę cyfrowej niezależności, szczególnie w kontekście narastających trudności z dostępem do zachodnich technologii, ale też jako odpowiedź na strategiczną potrzebę posiadania własnego systemu szybkiej wymiany danych odpornego na zewnętrzne blokady i sankcje.
Pod względem technologicznym rakiety Razvet opierają się na autorskiej platformie wyposażonej w zaawansowane rozwiązania takie jak łączność w standardzie 5G NTN oraz silniki plazmowe.
Jednym z najbardziej istotnych elementów systemu są terminale laserowe do komunikacji międzystatylitarnej.
Pozwalają one na przesyłanie danych bezpośrednio między jednostkami w kosmosie, co znacząco zmniejsza zależność od naziemnych stacji bazowych i pozwala na uzyskanie globalnego zasięgu nawet w regionach pozbawionych infrastruktury lądowej.
Testy przeprowadzone jeszcze w 2024 roku wykazały zdolność do transferu setek GB danych z prędkością 10 Gbit na sekundę pomiędzy obiektami oddalonymi od siebie o dziesiątki kilometrów.
Docelowo rosyjski system ma oferować użytkownikom końcowym prędkości rzędu 1 Gbit na sekundę przy opóźnieniach nieprzekraczających 70 milisekund.
Mimo ambitnych planów, no i też powiązanego z nimi znaczącego finansowania, które do 2030 roku ma wynieść łącznie ponad 4 miliardy dolarów ze źródeł prywatnych i państwowych, Razwet stoi przed ogromnym wyzwaniem skali.
Starlink w tym momencie ma tysiące satelitów, a rosyjska konstelacja,
Znajduje się, można powiedzieć, w powijakach.
Plan zakłada rozmieszczenie około 250 jednostek do 2027 roku, co ma pozwolić na uruchomienie komercyjnych usług na terenie Rosji.
Pełna globalna konfiguracja, która ma się składać docelowo z ponad 900 satelitów, ma zostać osiągnięta dopiero w połowie przyszłej dekady.
Eksperci wskazują również na różnicę w filozofii działania oby systemów.
Starlink od SpaceX został zaprojektowany z myślą o masowym rynku konsumenckim.
i o mobilnych terminalach wielkości laptopa.
Razvet przynajmniej na obecnym etapie wydaje się bardziej zorientowany na sektor rządowy, korporacyjny i na obsługę infrastruktury transportowej, takiej jak koleje czy lotnictwo.
Znaczenie projektu Razvet wykracza jednak poza czystą telekomunikację cywilną.
Doświadczenia z ostatnich konfliktów zbrojnych, zwłaszcza z wojny na Ukrainie, która cały czas trwa,
pokazały jasno, że niska orbita okołoziemska staje się nowym polem bitwy o przewagę informacyjną.
Uzależnienie od zagranicznych rozwiązań, które mogą zostać wyłączone lub zablokowane w dowolnym momencie, stanowiło dla rosyjskiej armii poważny problem strategiczny, a budowa własnej konstelacji ma tę lukę wypełnić, zapewniając stabilną łączność dla dronów, systemów naprowadzania czy centrów dowodzenia.
Choć obecna liczba satelitów nie pozwala na pełną operacyjność, to tempo prac narzucone przez biuro 1440 sugeruje, że Rosja jest zdeterminowana, by w jak najkrótszym czasie stworzyć własny, w pełni kontrolowany ekosystem satelitarny, który stanie się fundamentem ich nowej doktryny technologicznej i wojskowej.
Projekt ten jest także sygnałem dla globalnej społeczności, że era monokultury technologicznej w kosmosie dobiega końca.
Powstanie Razvetu obok podobnych inicjatyw z Chin czy Unii Europejskiej zwiastuje przyszłość, w której orbita zostanie podzielona na suwerenne strefy wpływu.
Dla użytkownika końcowego może to oznaczać większy wybór, ale dla świata, zwłaszcza z punktu widzenia globalnego bezpieczeństwa, oznacza to początek nowej, skomplikowanej rywalizacji o dominację nad przepływem informacji.
Sukces Razvetu będzie zależał nie tylko od precyzji inżynierów, ale przede wszystkim od zdolności Rosji i przemysłu do seryjnej produkcji satelitów oraz terminali naziemnych w warunkach obecnej sytuacji.
Może nie do końca izolacji gospodarczej, ale jednak pewnych ograniczeń gospodarczych.
Z drugiej strony trzeba pamiętać o tym, że cały czas mają wsparcie technologiczne Chin, więc jeżeli tylko będą mieli kasę i będzie odpowiedni nacisk polityczny w Rosji, no to jest duża szansa, że im się to uda.
Także najbliższych kilka lat może być bardzo ciekawych i zobaczymy, co im z tego wyjdzie.
Nie tylko Rosja ma swoje projekty kosmiczne.
Monopol firmy SpaceX, jeżeli chodzi o sektor superciężkich rakiet nośnych, może zostać wkrótce przełaman przez radykalnie odmienny projekt pochodzący z Europy.
Niemiecka Agencja Kosmiczna zaprezentowała koncepcję systemu RLV-C5, który ma rzucić bezpośrednie wyzwanie amerykańskiemu starshipowi.
Konstrukcja ta powstała w oparciu o niezwykle precyzyjne symulacje, do których europejscy inżynierowie wykorzystali zaawansowane algorytmy pobierające sekunda po sekundzie dane telemetryczne bezpośrednio z transmisji na żywo z lotów testowych Starshipa.
Wyniki analiz jednoznacznie potwierdziły gigantyczny potencjał armykańskiej rakiety, wykazując, że z silnikami Raptor 3 będzie ona w stanie wynieść nawet 115 ton ładunku w trybie wielokrotnego urzędu.
Jednocześnie badacze doszli do wniosku, że pełny odzysk obu stopni Starshipa wiąże się z ogromnymi kosztami konstrukcyjnymi, ponieważ osłony termiczne, mechanizmy lądowania oraz zapasy paliwa powrotnego drastycznie zwiększają masę pojazdu.
W rezultacie zaledwie około 40% masy dostarczanej na orbitę przez system SpaceX stanowi faktyczny, uzyteczny ładunek.
Odpowiedzią Europy na tę nieefektywność ma być właśnie projekt RLV-C5.
Projekt ten świadomie rezygnuje z pełnego odzysku na rzecz maksymalnej wydajności ekonomicznej i technologicznej.
Konstrukcja rakiety ma łączyć gigantyczny, wyposażony w skrzydła stopień główny, który ma być wielokrotnego użytku i który ma wywodzić się z programu Spaceliner z jednorazowym stopniem górnym.
Porzucenie pomysłu o odzyskiwanie drugiego stopnia pozwoliło radykalnie odchudzić strukturę nośną, dzięki czemu sucha masa górnego segmentu RLVC-5 jest pięciokrotnie niższa niż Starshipa.
Taka unikalna asymetria ma sprawić, że 74% masy, którą europejska rakieta będzie wynosić w przestrzeń kosmiczną, będzie stanowiło ładunek komercyjny lub naukowy.
A zamiast lądować pionowo na platformie, stopień główny po wykonaniu misji wróci w atmosferę, będzie szybować, a następnie zostanie przechwycony w locie przez odpowiednio przystosowany duży samolot.
I chociaż RLV-C5 ma udźwig bezwzględny mniejszy niż Starship, to ponieważ ma pozwalać na umieszczenie na niskiej orbicie okołoziemskiej około 70 ton, to będzie nadrabiać braki
możliwości wynoszenia, jeżeli efektywnością swoją.
Projekt taki ma stanowić strategiczny kompromis Europy, która z jednej strony ma ograniczenia budżetowe i nie może sobie pozwolić na budowanie od zera infrastruktury dla całkowicie odzyskiwanych systemów,
a z drugiej strony chce uniknąć kopiowania rozwiązań wypracowanych przez SpaceX.
Dlatego europejscy inżynierowie wybrali drogę optymalizacji kosztów, uproszczenia procedur.
I tego typu podejście ma pozwolić na pominięcie niezwykle skomplikowanych i ryzykownych faz lądowania pionowego, co od lat stanowi barierę technologiczną dla wielu agencji kosmicznych.
Ten nowy koncept redefiniuje dotychczasowe podejście do suwerenności kosmicznej Europy, wskazując realną i niezależną ścieżkę rozwoju własnych zdolności transportowych kosmicznych, co w realiach dynamicznie rozwijającego się rynku satelitarnego, ale też planowanych misji głębokiej eksploracji kosmosu, może okazać się nie tylko tańszą, ale przede wszystkim sprytniejszą alternatywą dla amerykańskiego giganta kosmicznego.
A skoro już mówię o europejskich odpowiedziach na amerykańską dominację, to muszę wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy.
Europa ma dokładnie dwa lata na zbudowanie własnej infrastruktury sztucznej inteligencji, zanim na stałe popadnie w technologiczną zależność od Stanów Zjednoczonych, stając się cyfrowym państwem wasalnym.
Takie właśnie ostrzeżenie sformułował Arthur Mensch, założyciel i szef paryskiego startupu Mistral AI, podczas oficjalnego przesłuchania przed francuskim Zgromadzeniem Narodowym.
Jego zdaniem, bez natychmiastowych i skoordynowanych działań, stary kontynent bezpowrotnie utraci kontrolę nad kluczowymi systemami obliczeniowymi oraz zasobami energetycznymi, które napędzają technologię przyszłości.
Sektor sztucznej inteligencji przestał być wyłącznie domeną zaawansowanego oprogramowania, a stał się brutalną i kosztowną bitwą o dostęp do fizycznej infrastruktury, w której główną rolę odkrywają procesory graficzne, gigantyczne centra danych, ale też potężne źródła energii niezbędne do ich zasilania.
Jeżeli ten rynek zostanie całkowicie zmonopolizowany przez podmioty amerykańskie, Europa utraci możliwość samodzielnego przekształcania mocy obliczeniowej w gotowe modele językowe, co postawi lokalne rządy i przedsiębiorstwa w pozycji petenta całkowicie zdanego na łaskę i niełaskę podejmowaną przez Amerykanów.
Skala dysproporcji inwestycji między Europą i USA staje się alarmująca, ponieważ giganci technologiczni z USA planują przeznaczyć na rozwój infrastruktury około 1 biliona dolarów w skali roku.
Mistral AI podejmuje strategiczne kroki na rzecz obrony europejskiej suwerenności cyfrowej, rozwijając partnerstwa z podmiotami takimi jak francuska państwowa instytucja inwestycyjna Groupe Caisse des Depots,
przepraszam za wymowę, oraz planując budowę gigawata własnej wydalności obliczeniowej do końca dekady.
Ale jednak pojedyncze inicjatywy komercyjne nie rozwiążą problemu systemowego.
Główną barierą, która hamuje konkurencyjność Europy
To głęboko zakorzenione wady strukturalne, do których należą przede wszystkim niezwykle rozdrobnione regulacje prawne oraz płytki, mało elastyczny rynek kapitałowy.
I to te czynniki sprawiają, że młode, innowacyjne przedsiębiorstwa technologiczne w Europie napotykają ogromne trudności w skalowaniu swojej działalności na poziomie międzynarodowym, co drastycznie odróżnia je od podmiotów amerykańskich oporujących w jednolitym i silnie skapitalizowanym otoczeniu.
Ich życia nie ułatwiają także wysokie koszty energii elektrycznej w Europie oraz permanentny odpływ najwyższej klasy specjalistów i inżynierów zajmujących się sztuczną inteligencją do firm amerykańskich.
Unia Europejska podjęła co prawda pewne kroki zaradcze w postaci planu działania, który zakłada potrojenie wydajności centrów danych oraz stworzenie pięciu tzw. gigafabryk sztucznej inteligencji w ciągu najbliższych kilku lat.
Jednak liderzy branży wskazują,
że bez uelastycznienia przepisów i odejścia od sztywnych ram prawnych na rzecz zwinnych systemów nadzoru dogonienie Ameryki będzie niemożliwe.
Trwający wyścig technologiczny nie pozostawia miejsca na błędy czy opóźnione decyzje, ponieważ brak własnych, niezależnych modeli sprawi, że import wszystkich usług cyfrowych z Ameryki pozbawi Europę jakichkolwiek instrumentów nacisku politycznego i gospodarczego.
Czas na podjęcie radykalnych działań nieubłaganie mija, a przynajmniej według Mistral AI, najbliższe 24 miesiące ostatecznie zdefiniują pozycję geopolityczną Europy w nowej erze cyfrowej.
A teraz coś z troszeczkę innej beczki.
Wyobraźcie sobie sytuację, w której nie tylko tracimy umiejętność wykonywania podstawowych czynności, ale przestajemy w ogóle rozumieć mechanizmy stojące za otaczającą nas technologią, co prowadzi w efekcie do zjawiska znacznie groźniejszego niż zwykłe uproszczenie pracy.
Żyjemy przecież w epoce, w której mamy coraz więcej automatyzacji.
Ale też jest to epoka, w której coraz częściej mówi się o procesie deskilingu, czyli właśnie utracie konkretnych umiejętności na rzecz automatyzacji.
Najnowsze analizy wskazują na wyłanianie się trendu nawet o wiele głębszego i bardziej destrukcyjnego dla ludzkiego intelektu.
Nie chodzi już o to, że nie potrafimy napisać listu odręcznie albo obliczyć skomplikowanego równania bez kalkulatora, ale o fakt, że tracimy zdolność do krytycznej oceny procesów, które wykonują za nas maszyny.
W momencie, kiedy technologia przyjmuje kontrolę nad procesami decyzyjnymi, człowiek przestaje być operatorem narzędzia, a staje się jedynie biernym odbiorcą wyników, co właśnie badacze określają jako erozję poznawczą.
To zjawisko sprawia, że w sytuacjach awaryjnych, gdy systemy zawodzą, jesteśmy w czarnej dziurze, ponieważ nie posiadamy już umiejętności i wiedzy, które pozwoliłyby nam zrozumieć naturę problemu.
Przykładem mogą być nowoczesne zawody wyspko-specjalistyczne, gdzie algorytmy wspierają np. lekarzy w diagnozie czy inżynierów w projektowaniu konstrukcji.
Na pierwszy rzut oka zwiększa to efektywność, ale w dłuższej perspektywie prowadzi do sytuacji, gdzie eksperci tracą swoją intuicję zawodową, którą wypracowywali przez lata praktyki, ponieważ zaczynają bezkrytycznie polegać na algorytmie.
Problem ten pogłębia się, ponieważ systemy nie są nieomylne, ale ich błędy stają się niewykrywalne, dopóki nie dojdzie do katastrofy.
W efekcie mamy nową formę analfabetyzmu, tylko że takiego analfabetyzmu funkcjonalnego, technicznego, gdzie potrafimy obsługiwać interfejsy, ale nie rozumiemy logiki stojącej za ich działaniem.
Problem jest głębszy, ponieważ dotyka to również strefy edukacji, gdzie nacisk kładzie się na szybkie znajdywanie gotowych odpowiedzi, zamiast na proces dochodzenia do nich i rozumienia głębszych zależności.
Tracąc cierpliwość poznawczą i zdolność do głębokiego skupienia, upośledzamy naszą umiejętność innowacji, ponieważ każda nowa idea musi opierać się na solidnych fundamentach wiedzy, której obecnie się pozbywamy.
W efekcie możemy skończyć jako takie społeczeństwo zależne od infrastruktury, której nie potrafimy samodzielnie odtworzyć ani naprawić.
A to stawia pod znakiem zapytania naszą odporność na przyszłe kryzysy technologiczne.
Trzeba sobie zatem zadać pytanie, gdzie leży granica między automatyzacją, optymalizacją, a intelektualną kapitulacją?
I czy ta wygoda, którą oferuje nam współczesna technologia jest warta ceny, jaką trzeba za nią zapłacić, a jest to cena degradacji naszych funkcji poznawczych.
Jedyną drogą, która wydaje się jakaś sensowna, wydaje się świadome pielęgnowanie umiejętności analogowych oraz wymuszenie na projektantach systemów takiej architektury, która angażuje człowieka zamiast go zwalniać z myślenia.
to jest nie tylko kwestia nostalgii za dawnymi metodami pracy.
Tutaj chodzi o
to zabrzmi bardzo górnolotnie, strategiczne bezpieczeństwo naszej cywilizacji, która bez zdolności do niezależnego rozumowania stanie się cieniem samej siebie.
Jeżeli dopuścimy do całkowitego zaniku zrozumienia procesu przyczynowo-skutkowego, staniemy się zakładnikami własnych wynalazków i stracimy to, co definiuje ludzkość jako gatunek myślący, czyli zdolność do rozwiązywania problemów w warunkach niepewności i braku zewnętrznego wsparcia.
Zrozumienie tego zagrożenia jest pierwszym krokiem do odzyskania kontroli nad własnym rozwojem indyktualnym w świecie, w którym coraz mocniej naciska się na naszą bierność.
Co to oznacza dla nas, jako zwykłych ludzi?
Ważne jest to, żebyśmy nie przestawali myśleć, żebyśmy nie przyjmowali bezkrytycznie tego, co nam np. odpowie AI,
żebyśmy zastanawiali się, dlaczego coś działa, w jaki sposób działa, byli ciekawi świata, ale też starali się taką ciekawość przekazać np. swoim dzieciom, pokazywać im różne rzeczy, tłumaczyć, jak coś działa, a nie tylko dawać im gotowe, działające rozwiązania bez żadnego tłumaczenia, bez żadnego zrozumienia, co to jest,
Jak już to ktoś kiedyś dawno temu powiedział, zaawansowana technologia dla głupiego społeczeństwa będzie magią.
I tutaj możemy powoli dojść do takiego momentu degradacji ludzkości, gdzie będziemy mieli na przykład wąską kastę magów, specjalistów od technologii i resztę ludzkości, która będzie głupiutka i nie będzie rozumiała, jak urządzenia, których używają, w ogóle działają.
I tak, jeżeli ktoś ma skojarzenia z science fiction, to byli już autorzy, którzy o czymś takim pisali.
A skoro już mówię o technologii.
Dobra, zacznę po prostu ten rozdział jeszcze raz.
A skoro mówimy już o technologii.
Polski rząd we współpracy z unijnymi instytucjami zaprezentował właśnie założenia nowego mechanizmu weryfikacji wieku użytkowników w sieci.
Mechanizmu, który ma fundamentalnie zmienić sposób, w jaki uzyskujemy dostęp do platform społecznościowych, hazardu online, czy też stron przeznaczonych do dorosłych.
Główną osią tej rewolucji technologicznej i prawnej ma być Europejski Portfel Tożsamości Cyfrowej, którego pełne wdrożenie planowane jest na koniec 2026 roku.
Chociaż temat ten od samego początku budzi ogromne emocje, rodzi też pytania o prywatność, to przedstawione rozwiązania technologiczne oparte są na restrykcyjnych standardach bezpieczeństwa.
Najważniejszym elementem proponowanego systemu jest tak zwany dowód wiedzy zerowej, czyli kryptograficzny mechanizm pozwalający na udowodnienie konkretnego faktu bez ujawniania jakichkolwiek danych szczegółowych.
W praktyce oznacza to, że np. podczas próby wejścia na platformę internetową z hazardem online,
Użytkownik będzie mógł potwierdzić, że przekroczył wymagany próg wieku, np. 18 lat, bez konieczności podawania czy to daty urodzin, czy imienia, nazwiska, czy numeru PESEL.
strona internetowa otrzyma jedynie zero-jedynkową informację potwierdzającą lub niepotwierdzającą uprawnienia do wyświetlenia treści, co realizuje unijną zasadę minimalizacji danych.
Ministerstwo Cyfryzacji oraz Centralny Ośrodek Informatyki uspokajają również kwestii potencjalnego śledzenia obywateli przez organy państwowe.
Architektura systemu została zaprojektowana w taki sposób, że państwo wie jedynie komu i kiedy wydaje poświadczenie tożsamości elektronicznej, natomiast nie ma wglądu w to, gdzie i w jakim celu użytkownik z tego poświadczenia korzysta.
Relacja uwierzytelnienia zachodzi bezpośrednio pomiędzy aplikacją w telefonie a serwerem danej platformy, co gwarantuje pełną anonimowość i uniemożliwia profilowanie nawyków cyfrowych.
Te nowe regulacje mają na celu przede wszystkim ochronę najmłodszych przed negatywnymi skutkami wczesnego dostępu do mediów społecznościowych, cyberprzemocą, depresją czy szkodliwymi treściami.
Nadzór nad prawidłowym wdrażaniem mechanizmów weryfikacji wieku przez właścicieli portali w Polsce mają sprawować Urząd Komunikacji Elektronicznej oraz NASK, czyli, jakby ktoś nie wiedział, Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa.
Odmioty, które nie dostosują się do nowych wymogów i nie wprowadzą skutecznych, certyfikowanych systemów odcinających dzieci od niebezpiecznych materiałów, będą musiały liczyć się z dotkliwymi karami finansowymi, a w skrajnych przypadkach dostawcy internetu będą zobligowani do blokowania dostępu do takich witryn.
Równolegle do tych prac administracja rządowa przygotowuje projekty ograniczające obecność smartfonów w szkołach podstawowych oraz wprowadza od nowego roku szkolnego przedmiot edukacji medialnej, który ma uczyć krytycznej analizy informacji.
Całość tych działań ma stworzyć spójny ekosystem prawny edukacyjny, który przeniesie odpowiedzialność za weryfikację wieku z deklaracji użytkownika na poziom certyfikowanych narzędzi kryptograficznych najwyższego poziomu zaufania.
Wszystko to wskazuje na to, że najbliższe miesiące będą kluczowe dla ukształtowania się nowego, znacznie bardziej kontrolowanego, ale też bezpieczniejszego oblicza europejskiej czyberprzestrzeni.
To by było na tyle o technologiach wirtualnych, teraz coś o takich technologiach fizycznych.
Wielka Brytania uruchomiła właśnie instalację, która może zmienić zasady gry, jeżeli chodzi o przechowywanie energii, zwłaszcza energii ze słońca i wiatru.
W okolicach Manchesteru oddano do użytku największy na kontynencie system magazynowania energii oparty na technologii przepływowej Vanadu, który oferuje zupełnie inne możliwości niż najczęściej używane ogniwa litowo-jonowe.
Projekt ten, zrealizowany w ramach infrastruktury inteligentnego węzła energetycznego, dysponuje pojemnością 5 MWh i jest kluczowym elementem stabilizacji brytyjskiej sieci przesyłowej.
Istotą tej technologii jest wykorzystanie ciekłego elektrolitu zawierającego jody vanadu, który krąży między dwoma zbiornikami, a zbiorniki te oddzielone są specjalną membraną.
W przeciwieństwie do tradycyjnych baterii, gdzie energia jest gromadzona wewnątrz elektrod stałych, tutaj kluczem jest objętość płynu, co pozwala na teoretycznie nieograniczone skalowanie pojemności poprzez proste powiększanie zbiorników.
Najważniejszą zaletą tego rozwiązania jest jego trwałość, ponieważ baterie vanadowe mogą pracować przez ponad 25 lat bez utraty wydajności, wytrzymując dziesiątki tysięcy cykli ładowania i rozładowania.
to zdecydowanie stawia je w uprzywilejowanej pozycji wobec technologii litowej czy litowo-jonowej, która degraduje się znacznie szybciej i niesie ze sobą większe ryzyko termiczne.
A trzeba pamiętać o tym, że elektroli 2x2 jest niepalny, co oznacza, że jest też bezpieczniejszy, zwłaszcza przy eksploatacji na dużą skalę.
Nowa instalacja ma pełnić funkcję gigantycznego bufora.
Ma ona gromadzić nadwyżki energii w momentach niskiego zapotrzebowania,
i oddawać je do sieci dokładnie wtedy, gdy system jest najbardziej obciążony.
Jest to fundament nowoczesnej energetyki opartej na źródłach odnawialnych, które z natury są nieprzewidywalne i wymagają systemów zdolnych do długotrwałego przechowywania prądu, a nie tylko do szybkiego reagowania na krótkie skoki napięcia.
Inwestycja ta pokazuje również trend odchodzenia od uzależnienia od rzadkich surowców wykorzystywanych w bateriach mobilnych na rzecz technologii stacjonarnych, które lepiej wpisują się w potrzeby krajowej infrastruktury krytycznej.
Realizacja tak dużego przedsięwzięcia w Wielkiej Brytanii dowodzi, że Europa zaczyna postrzegać baterie przepływowe jako realną alternatywę dla dotychczasowych standardów, szczególnie w kontekście stabilizacji przemysłowej.
System ten nie tylko zwiększa bezpieczeństwo energetyczne regionu,
ale staje się żywym laboratorium, które w najbliższych latach dostarczy bezcennych danych o efektywności w warunkach rzeczywistego intensywnego obciążenia.
Wprowadzenie tej technologii do powszechnego użytku może drastycznie obniżyć koszty transformacji energetycznej, bo wyeliminuje konieczność częstej wymiany zużytych ogniw, ale też pozwoli na po prostu budowę magazynów o żywotności dorównującej tradycyjnym elektrowniom.
Więc to może być moment, w którym teoretyczne zalety fizykochemii vanadu zmienią się w praktyczne narzędzie do zarządzania energią na poziomie państwa, a to otwiera drogę do kolejnych, jeszcze większych projektyw tego typu.
Na koniec temat dużo bardziej naukowy niż technologiczny, jednak z mojego punktu widzenia równie ważny, a może nawet ważniejszy.
Wizja skutecznej, odwracalnej co ważne, niehormonalnej antykoncepcji dla mężczyzn właśnie przestała być strefą planów.
a stała się realnym przełomem medycznym, dzięki najnowszym badaniom nad białkiem o nazwie ARRDC4.
Naukowcy zidentyfikowali konkretny mechanizm biologiczny, który pozwala dosłownie na wyłączenie produkcji plemników, a co ważniejsze, na późniejsze przywrócenie tej funkcji bez negatywnego wpływu na organizm.
Przez dekady męska antykoncepcja ograniczała się właściwie do dwóch opcji.
Prezerwatywy albo wazektomii.
Prezerwatywy, no cóż, są jakie są.
Jeżeli chodzi o antykoncepcje, nie są najwygodniejsze.
Jeżeli chodzi o wazektomię, no cóż, tutaj mamy zabieg chirurgiczny, który wiąże się z tym, że może być nieodwracalny.
A w tym nowym odkryciu nie ma tego problemu.
To nowe odkrycie koncentruje się na procesie spermatogenezy, czyli powstawania komórek rozrodczych.
Właśnie wskazuje na kluczową rolę tego białka w utrzymaniu prawidłowego przebiegu tego cyklu.
Badania przeprowadzone na modelach laboratoryjnych wykazały, że wyeliminowanie tego konkretnego białka
prowadzi do drastycznego zmniejszenia liczby plemników, ale też ich niskiej ruchowości oraz nieprawidłowej budowy.
Takie połączenie cech sprawia, że plemniki tracą zdolność do zapłodnienia komórki jajowej, co czyni z tej metody niezwykle skuteczną barierę biologiczną.
Kluczowym aspektem tego odkrycia jest fakt, że proces ten nie opiera się na ingerencji w gospodarkę hormonalną, tak jak np. modyfikacja poziomu testosteronu, co od lat stanowiło największą barierę w rozwoju męskich tabletyk antykoncepcyjnych.
ponieważ metody hormonalne niosły ze sobą szereg skutków ubocznych, od wahań nastroju po zmiany metaboliczne, co dyskwalifikowało je w testach klinicznych.
Tutaj mamy do czynienia z celowaniem w specyficzne białko, co minimalizuje ryzyko oddziaływania na inne układy w ciele mężczyzny.
Co więcej, badania potwierdziły, że po pewnym czasie od zaprzestania blokowania tego białka parametry nasienia wracają do normy, a zdolność do zapłodnienia zostaje w pełni przywrócona,
co jest bardzo miłą wiadomością, nie da się tutaj ukryć.
Eksperci podkreślają, że identyfikacja funkcji tego białka to kamień milowy, który otwiera drogę do stworzenia leku farmakologicznego działającego precyzyjnie na poziomie molekularnym.
I chociaż droga od sukcesu w laboratorium do produktu w aptekach wymaga jeszcze serii rygorystycznych badań klinicznych, potencjał tej metody jest ogromny.
Jest to rozwiązanie, które mogłoby radykalnie zmienić podejście do odpowiedzialności za kontrolę urodzeń.
Bo w tym momencie, nie da się ukryć, że głównie ciężar tej odpowiedzialności jest na kobietach.
A wtedy, gdybyśmy mieli taki środek, zostałoby to przerzucone na mężczyzn.
A jeżeli nie, to chociaż mogłoby zostać wyrównana ta odpowiedzialność pomiędzy mężczyzną i kobietą.
Bo dałoby to mężczyznom narzędzie, które jest zarówno pewne, jak i całkowicie odwracalne.
Naukowcy tutaj są optymistami i wierzą, że mechanizm ten stanie się fundamentem dla pierwszej generacji nowoczesnych środków antykoncepcyjnych dedykowanych wyłącznie mężczyznom.
I to by było tyle na dzisiaj.
Dziękuję za wysłuchanie tego kosmicznego odcinka.
Mam nadzieję, że Wam się podobało.
I przypominam, że macie możliwość kontaktu ze mną na socjalach.
Wszystkie linki w opisie.
Macie też możliwość postawienia mi wirtualnej kawy, jeżeli chcecie mi podziękować w taki sposób za tworzenie tego odcinka i pozostałych.
Ale też w ramach niespodzianki
co też znajdziecie w opisie odcinka.
Jeżeli szukacie dla siebie hostingu, to możecie postawić sobie swój hosting na MyDevil, korzystając z reflinka, dzięki czemu ja też otrzymam małego bonusa.
To już koniec na dziś.
Zapraszam za tydzień do następnego odcinka.
Do usłyszenia.